TopLocal Recruitment Den Haag

TopLocal Recruitment
Nieuws, 8 april 2022

De krapte op de arbeidsmarkt vraagt om veerkracht

Er staan veel mensen aan de kant die met hun kwaliteiten meteen een bijdrage kunnen leveren om de grote tekorten op de arbeidsmarkt op te lossen. Waarom gebeurt dit niet?

De afgelopen maanden zijn we, naast het gebruikelijk onheil, met grote regelmaat in de media geconfronteerd met het gegeven dat er een enorme hoeveelheid onvervulbare vacatures ontstaan is. Deze arbeidskrapte is overal en herbergt volgens deskundigen in potentie de ontwrichting van onze samenleving in zich. Immers, die krapte staat haaks op ons economisch model dat gekenmerkt wordt door groei.

We zitten met het probleem dat er te weinig mensen zijn om de, naar verluidt, honderdduizend vacatures te vervullen. Dat is slecht voor de economie. En dus voor ons allemaal. Dat die situatie zich op termijn zal verbeteren zonder ingrijpen, kunnen we wel vergeten. We ‘vergrijzen’ met rasse schreden en dankzij de meer dan uitmuntende zorgvoorzieningen en het veelal comfortabele leefklimaat zullen we ook langer blijven leven.

 

Negatieve perceptie

Daarnaast is er de aanhoudende negatieve perceptie vanuit verschillende beroepsgroepen zelf. Wie dagelijks de opmerkingen ‘ondergewaardeerd, onderbetaald en overwerkt’ voorbij hoort komen, bedenkt zich dan ook wel drie keer.

Zoals met het milieu is het echter nog niet te laat en kunnen we de bakens nog verzetten. Er wordt een beroep gedaan op ons adaptief vermogen. We moeten ons aanpassen aan de situatie en daarbij vindingrijk te werk gaan.

Dit adaptieve proces wordt aangestuurd door het grote aantal deskundigen en beleidsmakers dat ons land kent. Bij de ABN AMRO Bank bijvoorbeeld, waar ze verregaande digitalisering en robotisering als nuttige alternatieven bedacht hebben. Vanuit het principe, hebben we de mensen niet, dan moeten we het slimmer aanpakken.

Het verbaasde me na het lezen van een zoveelste semi-wetenschappelijke bijdrage, dat men hier met geen woord spreekt over het enorme arbeidspotentieel dat zich nu al decennia lang dagelijks meldt aan de grenzen van ons land. Eerst veelal met de Turkse of Marokkaanse nationaliteit, maar dezer dagen is de groep vooral ook pluriform.

Van onbesproken gedrag

Economische motieven zijn hierbij uit den boze. Dat er tienduizenden Nederlanders per jaar emplooi elders in de wereld vinden en om die reden emigreren, laten we gemakshalve maar even buiten de discussie. Dat zijn wij, en voor ons gelden er nu eenmaal andere regels.

Deze status van verblijfsvergunninghouder geeft recht op een woning en men kan dan ook aan het werk. Niets is echter minder waar. Naast laagopgeleiden is er ook een grote groep (aspirant) statushouders die een prima opleiding genoten heeft en die met zijn of haar kwaliteiten per direct een prima bijdrage kan leveren aan het oplossen van de grote tekorten op onze arbeidsmarkt. Dat zou ook moeten, maar dat willen we kennelijk niet.

Dat heeft vooral ook te maken met het sentiment dat bij ons Nederlanders en bij onze beleidsmakers, leeft. Naast onbesproken gedrag moet men namelijk ook over de juiste diploma’s beschikken. En dat is natuurlijk niet zomaar klaar.

Dat leidt ertoe dat er hoogopgeleide mensen ‘thuis’ volledig gedemotiveerd op kosten van ons allemaal zitten te duimen draaien en langzaam de afgrond ingeduwd worden.

Zoals de universitair geschoolde specialist, die niet in staat gesteld wordt om hier als verpleger zijn werk te doen. In Jordaans vlees snijden kan wel, in Nederlands vlees een injectie plaatsen kan niet. Of de in eigen land gerespecteerde dierenarts, die hier in ons land niet goed genoeg gevonden wordt om in het dierenasiel een al even ontheemd dier te verzorgen.

Het is wel de realiteit. We hebben onszelf vastgedraaid in regels, vooringenomenheid en arrogantie. Wanneer deze arrogantie aan domheid gepaard wordt, heb je een vervelende en giftige cocktail. Dat is overigens van alle tijden, maar die arrogantie breekt ons zo langzamerhand op in ons land. De Nederlander in de vooral ook zeer Nederlandse ivoren toren met beleidsmakers, die zich vooral ook nog eens door hoogmoed laten leiden.

Over schaduw heen stappen

Dat ABN AMRO met geen woord rept over genoemd arbeidspotentieel, is misschien nog wel zorgwekkender dan de kwestie zelf. De beleidsmakers vertegenwoordigen de elite van ons land; de academisch gevormde Nederlander die nog in het verleden leeft, maar zich vooral graag voordoet als deskundige met een visie gericht op de toekomst. Over causaliteit en marktontwrichting gesproken.

Afgelopen zomer werden wij bij hotel Bruin op Vlieland bediend door een tweetal getinte Engelssprekende jongemannen. Een taalplooi met een ouder echtpaar werd moeiteloos gladgestreken. En vorige week liep ik bij Van der Valk in Sneek een Arabische dame (met een hoofddoek) tegen het lijf. Niet als gast maar als gastvrouw. Heel voorkomend en ook heel inspirerend.

Veerkracht en adaptief vermogen. Hier begrijpt men dus wel wat daadwerkelijk goed voor onze economie is en stapt men over de eigen schaduw heen. Zonder verregaande digitalisering of robotisering. Nu de beleidsmakers en deskundigen nog.

Menno-Kier Visser woont in Snikzwaag.

Volg ons via